Ιστορία του Χωριού

     Ι σ τ ο ρ ί α    τ η ς    Θ ρ ά κ η ς


     Π ρ ο σ κ υ ν η τ έ ς   -   Π ρ ο ϊ σ τ ο ρ ι κ ή     Ε π ο χ ή

     Ι σ τ ο ρ ί α    τ ο υ     Χ ω ρ ι ο ύ


Ι σ τ ο ρ ί α    τ η ς    Θ ρ ά κ η ς 

Εμφάνιση των Θρακών:
Μετά τους νομάδες κυνηγούς της παλαιολιθικής εποχής, οι άνθρωποι της νεολιθικής περιόδου (5800-3800 π.Χ.) εγκαταστάθηκαν σε μόνιμους οικισμούς, κοντά σε πηγές νερού ή κοντά στη θάλασσα, σε θέσεις που ευνοούσαν, εκτός από το κυνήγι και το ψάρεμα, τις νέες ασχολίες-κατακτήσεις τους, την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της γης. Με τις περιορισμένες ανασκαφές στην Παραδημή, στη σπηλιά της Μαρώνειας, στους Προσκυνητές, στη Μάκρη και στο Μικρό Βουνί Σαμοθράκης, έγιναν γνωστά ενδιαφέροντα στοιχεία για την παρουσία του νεολιθικού ανθρώπου, και ειδικότερα για την οργάνωση των οικισμών, την οικονομία, τον καταμερισμό της εργασίας, την παραγωγή των προϊόντων, τη διατροφή, τις βιοτεχνικές δραστηριότητες και, τέλος, για την κοινωνική, την πολιτιστική και τη θρησκευτική του ζωή.

Π ρ ο σ κ υ ν η τ έ ς   -   Π ρ ο ϊ σ τ ο ρ ι κ ή     Ε π ο χ ή

Γραπτές πηγές:  Aπό την περιοχή Ξυλαγανής-Προσκυνητών αναφέρεται ότι προέρχονται οροθετικές επιγραφές από τα χρόνια της Tετραρχίας.
Aκριβής θέση:  Nομός Pοδόπης, επαρχία Kομοτηνής.
Σχετική θέση:  H περιοχή του σημερινού χωριού Προσκυνηταί ανήκε κατά την αρχαιότητα στη "χώρα" της Mαρωνείας.
Oικιστικές μονάδες:  Kατάποιπα αρχαίων οικισμών δεν έχουν μέχρι σήμερα εντοπισθεί. Ίχνη οικοδομημάτων ήλθαν στο φως στις θέσεις Mπαντεμλίκι, Mάνα και στην περιοχή του παραλιακού οικισμού Aλκυώνος. 
Tάφοι έχουν επισημανθεί στις θέσεις Kοκκινόβρυση και Nτεβέ-Mπουινού .
Άλλες θέσεις:  Tα σημαντικότερα ευρήματα ιστορικών χρόνων ήλθαν στο φως στις ακόλουθες θέσεις :              
Mπαντεμλίκι (BA του χωριού) : Aπό τη θέση αυτήν προέρχονται όστρακα ρωμαϊκής εποχής, νόμισμα της Aίνου του 2ου-1ου αι. π.X., καθώς και πώρινοι και μαρμάρινοι γωνιόλιθοι από κτήριο άγνωστης χρήσεως και εποχής .
Mπουσγκάνι (στα A του χωριού) : όστρακα θρακικά και ρωμαϊκών χρόνων.
Mάνα (1 χλμ. BA. του χωριού) : οικοδομικό υλικό (οπτόπλινθοι, γωνιόλιθοι, θραύσματα ιωνικού κιονοκράνου και ιωνικής βάσεως) και όστρακα ρωμαϊκών χρόνων. Στην γύρω περιοχή δεν εντοπίσθηκαν κατάλοιπα οικισμού και για τον λόγο αυτόν διατυπώθηκε η άποψη ότι τα ευρήματα προέρχονται από έπαυλη ή από ιερό .
Kοκκινόβρυση : στην θέση αυτήν ήλθαν στο φως μαρμάρινες πλάκες από κατεστραμμένο κιβωτιόσχημο τάφο.                                                                  Nτεβέ-Mπουινού (7 χλμ. NΔ. του χωριού, κοντά στην ακτή) : όστρακα κλασσικών χρόνων, μελαμβαφή και ερυθρόμορφα, τμήμα πήλινης σαρκοφάγου με διακόσμηση ιωνικού κυματίου και πλάκες σχιστολίθου, οι οποίες πιθανώς προέρχονται και από άλλους κατεστραμμένους τάφους της περιοχής.
Παραλιακός οικισμός Aλκυών : Σε απόσταση 80 μ. από την παραλιακή οδό Iμέρου-Mαρωνείας βρέθηκαν κέραμοι κλασσικών χρόνων, λαβές αμφορέων, όστρακα αβαφή καθώς και αρχαίο οικοδομικό υλικό. Aπό την γύρω περιοχή αναφέρεται και η ανεύρεση νομίσματος της Mαρωνείας του 4ου αι. π.X. Σε απόσταση 300 μ. BΔ του οικισμού επισημάνθηκαν όστρακα μελαμβαφών αγγείων, βάσεις οξυπύθμενων αμφορέων, κεραμίδια στέγης καθώς και θεμέλια κτισμάτων . Aπό τη θάλασσα ανασύρθηκε μαρμάρινο άγαλμα ιματιοφόρου ανδρικής μορφής (Mουσείο Kομοτηνής, AΓK 2956.

Πολιτική Ιστορια - Xρονολογιο:  Tα χρονολογημένα ευρήματα ανήκουν στους κλασσικούς και τους ρωμαϊκούς χρόνους.

Xρηματική οικονομία - Nόμισμα:  Aπό την περιοχή Προσκυνητών προέρχονται νομίσματα της Mαρωνείας του 4ου αι. π.X. καθώς και της Aίνου του 2ου-1ου π.X.
Nαοί και ιερά:  Σε ιερό ή έπαυλη ρωμαϊκών χρόνων ανήκουν πιθανώτατα τα οικοδομικά κατάλοιπα που αποκαλύφθηκαν στην θέση Mάνα .
Γλυπτική:  Aπό την θαλάσσια περιοχή του οικισμού Aλκυώνος ανασύρθηκε άγαλμα ανδρικής ιματιοφόρου μορφής .
Kεραμεική:  Για τη χρονολόγηση της κεραμεικής, που έχει βρεθεί σε διάφορες θέσεις της περιοχής Προσκυνητών.

Συγγραφέας: Μαρία-Γαβριέλλα Παρισάκη, Λουίζα Λουκοπούλου

Προσκυνητές Α (Αρχαία Εποχή) Καρά τεπέ
Άλλα τεκμήρια:  Επιφανειακή αρχαιολογική έρευνα

Aκριβής θέση:  Νομός Ροδόπης, 5 χλμ. προς Δ. των Προσκυνητών
Oικιστικές μονάδες:  Προϊστορικός οικισμός με πλούσια επιφανειακά ευρήματα αλλά με πολύ λεπτές επιχώσεις .

 Πολιτικη Iστορια - Xρονολογιο:  Χρονολόγηση απανθρακωμένου οργανικού υλικού (C 14) από το Ινστιτούτο Επιστήμης και Υλικών του Δημόκριτου: 5560 έως 6126 π.Χ..
Kεραμεική:  Όμοια χαρακτηριστικά με την κεραμεική της Παραδημής .

Συγγραφέας: Ιωάννης Ασλάνης - Σμαράγδα Αρβανιτίδου

Προσκυνητές Β (Αρχαία Εποχή) Θέση Κοκκινόχωμα
Άλλα τεκμήρια:  Αρχαιολογική έρευνα
Aκριβής θέση:  Νομός Ροδόπης, θέση Κοκκινόχωμα στην περιοχή Ντεμίρ-Κουγιού (Σιδηροπήγαδο). Περίπου 200 μ. ΝΔ. του χωριού Προσκυνητές.
Oικιστικές μονάδες:  Προϊστορικός οικισμός με έκταση 300-300 μ. .

Πολιτικη Iστορια - Xρονολογιο:  Προίστορία
Oικοτεχνία - Bιοτεχνία:  Λιθοτεχνία: λίθινα εργαλεία, πελέκεις, τριπτήρες, βάση λίθινου αγγείου με δύο πόδια, πυριτόλιθοι. Οστέινα εργαλεία. θαλάσσια όστρεα με οπή. Σφονδύλια με επίπεδη επιφάνεια..
Προϊστορικές λατρείες:  Δύο πήλινα ειδώλια, ένα με διάτρητες αποφύσεις και το άλλο με κυλινδρικό κορμό και εγχάρακτη διακόσμηση.
Kεραμεική:  Κεραμεική: δύο κατηγορίες οστράκων α) μονόχρωμα στιλβωμένα με μελανή επιφάνεια ή φαιού, καστανού και ερυθρωπού χρώματος β) εγχάρακτα με γραμμική διακόσμηση και ένθετη λευκή ύλη πάνω σε φαιά και ερυθρά επιφάνεια. Τα συνήθη σχήματα των αγγείων είναι αμφικωνικά, αβαθή πινάκια και φιάλες με διάτρητες λαβές ή με μαστοειδής αποφύσεις. Πόδια τετραποδικών λοπάδων με οξύ ή επίπεδο άκρο, τριγωνικά πόδια εγχάρακτων τριγωνικών αγγείων.

Συγγραφέας: Ιωάννης Ασλάνης - Σμαράγδα Αρβανιτίδου

Προσκυνητές Γ (Αρχαία Εποχή) Μπουσγάνη
Άλλα τεκμήρια:  Αρχαιολογική έρευνα
Aκριβής θέση:  Νομός Ροδόπης, 300 μ. περίπου προς Α. του χωριού Προσκυνητές .
Oικιστικές μονάδες:  Προϊστορικός οικισμός πανω σε λοφίσκο .

 Πολιτικη Iστορια - Xρονολογιο:  Προϊστορική εποχή
Oικοτεχνία - Bιοτεχνία:  Λιθοτεχνία: τριπτήρες, πυριτόλιθοι
Kεραμεική:  Κεραμεική: όστρακα μαύρου και καστανού χρώματος, ένα μικρό σφαιρικό αγγείο με εγχάρακτη διακόσμηση από παράλληλες καμπυλοειδείς γραμμές.

Συγγραφέας: Ιωάννης Ασλάνης - Σμαράγδα Αρβανιτίδου

Προσκυνητές Δ (Αρχαία Εποχή) Θέση Σουγιούτ
Άλλα τεκμήρια:  Αρχαιολογική έρευνα
Aκριβής θέση:  Νομός Ροδόπης, περιοχή μεταξύ Σουγιούτ, Καβάκι, Γιενή-Τσεσμέ και θαλάσσας. 6 χλμ. προς Ν. των Προσκυνητών και 1 χλμ. προς ΝΑ. της τουριστικής εγκατάστασης "Αλκυών" .
Oικιστικές μονάδες:  Προϊστορικός οικισμός, με έκταση περίπου 300Χ100.

 Πολιτικη Iστορια - Xρονολογιο:  Προϊστορική εποχή
Oικοτεχνία - Bιοτεχνία:  Λιθοτεχνία: λίθινοι πελέκεις, πυριτόλιθοι. θαλάσσια όστρεα.
Kεραμεική:  Κεραμεική: όστρακα, βάσεις, λαβές και χείλη αγγείων μαύρου και καστανού χρώματος.

Συγγραφέας: Ιωάννης Ασλάνης - Σμαράγδα Αρβανιτίδου

Αρχαία Εποχή Θέση Καψάλα (Σαζ- Λατζίκ)
Άλλα τεκμήρια:  Αρχαιολογική έρευνα
Aκριβής θέση:  Νομός Ροδόπης, στη θέση Καψάλα (Σαζ- Λατζίκ) παραλιακώς, 6 χλμ. προς ΝΔ. των Προσκυνητών .
Oικιστικές μονάδες:  Προϊστορικός οικισμός .

Συγγραφέας: Ιωάννης Ασλάνης - Σμαράγδα Αρβανιτίδου

Η  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΘΑ  ΣΥΜΠΗΡΩΘΕΙ , ΑΛΛΑ 

ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ  ΑΡΚΕΤΕΣ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΚΥΨΕΙ 

μετά από την καταγραφή νέων στοιχείων , συνεντεύξεων , νέου 

αρχειακού υλικού   και γεγονότων  μέχρι  σήμερα 

(  29/3/2015 ) !!!!!!!!!


Επίσης  είναι  σε εξέλιξη η βάση δεδομένων  όλων 
των κάτοικων  σε επίπεδο 3 γενεών .


 Ι σ τ ο ρ ί α    τ ο υ     Χ ω ρ ι ο ύ

Το χωριό  είναι προσφυγικό , και  συγκροτείται στήν  σημερινή του θέση μετά την απελευθέρωση της Θράκης την 14 Μαΐου 1920.  
Την 28 Ιουλ 1920   υπογράφεται η συνθήκη των Σεβρών και το 1922  η καταστροφή του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία έφερε στην Κομοτηνή και την περιφέρειά της χιλιάδες νέους κατοίκους, πρόσφυγες από τα άλλοτε ακμάζοντα ελληνικά εδάφη, και μαζί και τους κατοίκους του χωριού μας.
Στα μέσα του 1922 λοιπόν καταφθάνουν οι πρόσφυγες.

Κατοικείται λοιπόν  : από 4 μεγάλες προσφυγικές  φυλές (ράτσες)
τους Ανατολικο-Θρακιώτες 
απο την Ανατολική Θράκη :
με μεγαλυτερη αριθμητικα τους  « Σιανκιώτες » 
και αλλες 2 μικροτερες ,
τους «Καρλικιώτες»  και τους «Γκαγκαβούζηδες». 
και τους Βορειο-Θρακιώτες
από την  Βόρεια Θράκη η Ανατολική Ρωμυλία 
τους « Μπογιαλικιώτες »

Αναλυτικά :

1. Από πρόσφυγες που ήρθαν το 1922 από την Ανατολική Θράκη  (σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία ) και συγκεκριμένα από το χωριό  Σιαίνκιο η Σιαχίνκιο  
ελληνική ονομασία  ( Σίδιον ) και χαρακτηρίζονται  με την ονομασία « Σιανκιώτες » .
Κατοικούσαν βόρεια  των Μαλγάρων  και της  Κεσσάνης  και ο μεγάλος όγκος   από τα χωριά  Σιαίνκιο  λιγοι απο το Τατάρκιο  , Ντουλούκιο και  από το  Θυμίτκιο .

2.Από  πρόσφυγες(λιγότερους) που προέρχονται από την (σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία ) και συγκεκριμένα από το χωριό  Καρλίκιο  και χαρακτηρίζονται  με την ονομασία « Καρλικιώτες »  κοντά στην Κεσσάνη.

3.Από  πρόσφυγες (ακόμη λιγότερους ) που προέρχονται από την (σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία ) και συγκεκριμένα από το χωριό   Χάπσα  κοντά στα σύνορα  Ελλάδος – Βουλγαρίας - Τουρκίας   και  χαρακτηρίζονται   με  την ονομασία « Γκαγκαβούζηδες ».


4.Από πρόσφυγες  που ήρθαν το 1923 από την Ανατολική Ρωμυλία ( σημερινή Νότια Βουλγαρία )  από το χωριό  Μικρό  Μπογιαλίκι κοντά στην  ευρύτερη περιοχή της   Ιάμπολης   και  χαρακτηρίζονται με την ονομασία « Μπογιαλικώτες »,  αλλά και μερικές οικογένειες απο διπλανό η διπλανά χωριά.

Στην  αρχή ένας όγκος κατοίκων έρχονται απευθείας στο χωριό, άλλοι μένουν προσωρινά στο Χωριό Ξυλαγανή (λόγω ελλείψεως σπιτιών) , για λίγο διάστημα, αλλά λόγω δεσμών συγγενείας , φιλίας, κοινής καταγωγής  κτλπ στην συνέχεια ‘’μαζεύονται’’ όλοι στην σημερινή θέση «Χατζιλάρι» όπου και παίρνει πλέον την ελληνική του ονομασία που διατηρείτε μέχρι σήμερα  Προσκυνηταί   ή  Προσκυνητές.

Φοβούμενοι οι χωριανοί  μην ξαναζήσουν και άλλο ξεριζωμό από το χωριά τους αποφασίζουν να εγκατασταθούν   στο χωριό Χατζιλάρι ,στην σημερινή θέση  ανάμεσα  σε 3 χαμηλούς λόφους και λίγο μακριά από την θάλασσα σε απόσταση περίπου 4,5-5 χιλ.. όπου ήδη υπήρχε  παλιό Ελληνικό Χωριό  ΄΄Χατζιλάρι΄΄  που όμως κατακτήθηκε από τους Βουλγάρους και επικοίστηκε. 

Με  παλιά ελληνικα αλλα και  βουλγαρικά μικρά σπίτια , άλλα καλά και αλλά γκρεμισμένα και μια πολύ μικρή γειτονιά τουρκική (Μαχαλάς) ,όπου σώζονται μέχρι και σήμερα λίγα χαλάσματα από το γκρεμισμένο τζαμί  ακριβώς απέναντι από το Παλιό Δημοτικό Σχολείο.

Όσα είναι κατοικήσιμα χρησιμοποιούνται από κάποιους, ενώ όσοι δεν βρίσκουν σπίτι, βοηθούνται από τους χωριανούς και χτίζονται τα πρώτα σπίτια στα θεμέλια γκρεμισμένων η εντελώς καινούργια, με το πνεύμα και το στυλ της εποχής, η ίδια με αυτά που είχαν στην πατρίδα τους. 
Τις αποφάσεις και την καθοδήγηση σε όλα αυτά έχουν οι αρχηγοί μεγάλων οικογενειών.
Έρχονται και εγκαθίστανται στο χωριό με πολύ λίγα πράγματα.
Άλλος με ένα κάρο και λίγο στάρι, άλλος με 1 η 2 ζευγάρια βόδια, άλλος με τα πόδια, άλλοι μόνον με το αλέτρι το ξύλινο .
Γενικά οι άνθρωποι άφησαν όλες τις περιουσίες τους (όπως τουλάχιστον αφηγούνται οι παππούδες και γιαγιάδες) ότι  εκεί  είχαν παρά πολλά χωράφια,  πολλά κοπάδια με πρόβατα και κατσίκια, και τώρα τίποτε !
Και ξεκινούν  κυριολεκτικά από το μηδέν(0).
Να χτίσουν το χωριό τους, τα σπίτια τους ,τις αποθήκες τους , με αλληλοβοήθεια, την εκκλησία, τους δρόμους, τις βρύσες  για να κουβαλούν νερό και τόσα άλλα …..
Βαθιά θρησκευόμενοι και επηρεασμένοι από την περιπέτεια  της ταλαιπωρίας που υπέστησαν  χτίζουν την  μεγάλη εκκλησία προς τιμήν του Αγ. Γεωργίου στο κέντρο και  στα ψηλά  του χωριού (να ακούγεται δυνατά  η καμπάνα) σε θέση όπου υπήρχε πάλι ιερός Ναός Ορθόδοξος, Βουλγαρικός, καθώς και πάρα πολλά μοναστήρια προς τιμήν διαφόρων Αγίων.
Το χωριό όμως ξαναζεί πάλι  δύσκολες μέρες , μια και από το 1940-1943 έχουμε για λογαριασμό των Γερμανών  Βουλγαρική κατοχή με πολλές αγριότητες και ακρότητες όπως τουλάχιστον μας έχουν διηγηθεί οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας .Σε αυτόν τον πόλεμο δυστυχώς όπως και πολλά άλλα χωριά θα θυσιάσει αρκετούς νέους ,καθώς επίσης συνεισέφερε και με πολεμιστές στον Συμμαχικό στρατό στο Εl Alamein.
Το 1943 απελευθερώνεται το χωριό και ζει 3  σχετικά ήσυχα χρόνια .
Όμως έρχονται τα δύσκολα χρόνια  του Συμμοριτοπόλεμου 1946-48,  με προβλήματα εκβιασμών, αναγκαστικής στρατολόγησης , δημιουργία μικρών εξτρεμιστικών  ομάδων (Τσέτες) σε συνέργια με τους βουλγάρους γίνονται δυστυχώς αισχρά πράγματα   κτλπ και παρ όλα αυτά η πλειοψηφία των κατοίκων μένει ανεπηρέαστη  στον δημιουργικό τους ρόλο.
Η παρουσία των Κομουνιστών στο χωριό, γίνεται περί τέλους του 1945, και αρχές 1946 .
Έρχονται οι επικεφαλής τους (Καπεταναίοι) εκ περιτροπής, μαζεύουν στο καφενείο του χωριού τους νέους και νέες, τους προπαγανδίζουν ότι αν τους ακολουθούσουν στον Κομουνισμό, θα  γίνουν βαθμοφόροι στο στρατό των κομουνιστών, θα πάρουν πόστα και αξιώματα και θα έχουν μια καλύτερη ζωή.  
Αυτές οι συγκεντρώσεις ανακοινώνονται από τα μεγάφωνα της κοινότητας,, γίνονται συχνά, και υπάρχει σχεδόν καθολική συμμέτοχη( μια και όλα τους φαίνονται ονειρικά και ελκυστικά για την εποχή). 
Αυτό πραγματοποιείτε στο καφενείο του Ηλία (Παλιοελλαδίτη) σημερινή θέση Κατοικίας του Στράντζαλη Χρήστου. Πάρα πολλοί νέοι και νέες πείθονται από τα λεγόμενα των καπεταναίων και υπογράφουν την συμμετοχή τους σε έγγραφα στρατολόγησης. Εκτίμηση των παππούδων – και γιαγιάδων που τα αφηγούνται, είναι ότι πρέπει να υπέγραψαν περί τα 150-200 άτομα.
’Ομως στην πορεία διαπιστώνουν πολλοί, ότι τα λεγόμενα των Καπεταναίων  δεν είναι τελείως αληθινά, και πονηρεύονται ότι κάτι δεν πάει καλά.
Έτσι πολλοί δυσανασχετούν και αρνούνται να ακολουθούσουν και έχουμε λίγο αργότερα έμμεσο εξαναγκασμό, επειδή είχαν δώσει εγγράφως το λόγο τους.
Την πρώτη μέρα  παίρνουν με το ζόρι  50-60 άνδρες και γυναίκες,  με δεμένα τα χέρια, και πεζοπόροι οδηγούνται στο «βουνό» που ήταν  χώρος συγκέντρωσης ( περιοχή της νυμφαίας).
Τις επόμενες μέρες με τον ίδιο τρόπο «μαζεύουν» με το ζόρι άλλους 150 περίπου. Δηλαδή συνολικά περίπου 200 άτομα.
Κάποιοι μπόρεσαν να φύγουν άμεσα η έμμεσα σε διάστημα μερικών χρόνων , και επέστρεψαν στο χωριό τους.
Δυστυχώς όμως περί τα 50-55 άτομα  οδηγήθηκαν σε άλλες Κομμουνιστικές χώρες( Βουλγαρία, Ρουμάνια, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Πολωνία, και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, και μερικοί χάνουν και την ζωή τους).

Μέσα  λοιπόν του 1946  φεύγει  όλο το χωριό ( εκτός από καμιά 10αρια  τσοπάνους που είχαν πρόβατα ) με διαταγή του Ελληνικού Στρατού  και εγκαθίσταται το μεγαλύτερο μέρος στην Ξυλαγανή και λίγοι στην Κομοτηνή.

Το χωριό θεωρείτε επικίνδυνο γιατί δεν μπορεί να προστατευτεί από το Στρατό λόγω μεγάλου μετώπου με τους Αντάρτες(Κομουνιστές).
Επιτρέπει δε στους προσωρινά μεταναστεύσαντες να επισκέπτονται  μόνον σποραδικά το χωριό τους για παραλαβή αγαθών , ρούχων κτλπ, μέσα στην διάρκεια της ημέρας, και την 6μμ επιβάλει  κλείσιμο του δρόμου για προστασία( φύλαξη του δρόμου).
Σε γενικές γραμμές το χωριό ήταν έρημο και έρμαιο τα 3  αυτά χρόνια (1946-1948).
Aξίζει να αναφερθεί ότι 5 χωριανοί μετέβηκαν με τον συμμαχικό στρατό στην περιοχή Ελ Αλαμειν της Αιγύπτου και πολέμησαν εναντίον των γερμανών για 5,5 ολόκληρα χρόνια, και κατάφεραν να επιστρέψουν υγιείς και ακέραιοι πίσω στις οικογένειες τους και το χωριό τους.
Τα παραπάνω αποτελούν μια κακή παρένθεση η οποία ξεπεράστηκε ευτυχώς γρήγορα από τους συγχωριανούς μας.
Οι ΄΄Χατζηλαριώτες ΄΄  όμως  παρά  την διαφορετικότητα τους (προερχόμενοι από διάφορα μέρη) συμβιούν αρμονικά , αγαπημένοι χωρίς προβλήματα μεταξύ τους.
Το καλό κλίμα αυτών συνεχίζεται και σήμερα.

Πηγή Πληροφόρησης μου είναι  : 

Γιαγιάδες και Παππούδες του χωριού, πρόσφυγες ,που τα έζησαν και τους ευχαριστώ δημόσια που μου τα εμπιστεύτηκαν ( δυστυχώς αποθανόντες σήμερα ).
Γιαγιά Παρασκευή Τσιπουρίδου (Παρασκευού)
Γιαγιά Κουτράκη Χρυσούλα
Γιαγιά  Αλεξανδρίδου Ευαγγελία
Γιαγιά Ρεμπιτσοπούλου Μαρία ( Μαργαρίτενα)
Παππούς Αλεξανδρίδης Ευάγγελος
Παππούς Χριστοδουλίδης
Παππούς Κουτράκης Γεώργιος
Παππούς Καρακωστίδης Χρήστος   και πολλοί άλλοι.

Θεώρησα σημαντικό να καταγράψω τις αφηγήσεις των γερόντων του χωριού, γιατί θεωρώ πολύ σημαντικό  να γνωρίζουμε την ιστορία μας, ακόμη και όταν μας πληγώνει, για  να είναι μια παρακαταθήκη για τους νέους .

Εάν στην καταγραφή αυτών των αφηγήσεων υπάρχει διαφορετική άποψη, τεκμηριωμένη( όσο μπορεί να είναι βέβαια αυτό το πράγμα τεκμηριωμένο), ευχαρίστως να την αποτυπώσουμε, στην ιστοσελίδα ως διαφορετική άποψη και εκδοχή, όπως και αν υπάρχει εμπλουτισμός των παραπάνω, με περισσότερα γεγονότα και λεπτομέρειας.
Άλλωστε θεωρώ ότι δεν πρέπει να  αναφερθούμε σε  ονόματα , παρά μόνον των αφηγητών.
Επ ουδενή η καταγραφή αυτή δεν θα  μπει στην διαδικασία να δημιουργήσει προβλήματα  και να διαταράξει  το κλίμα αγάπης και συνοχής που υφίσταται  σήμερα στο χωριό μας.

Θέλω να ευχαριστήσω  δημόσια  την Γιαγιά   Χρύσα Φράγκου ( Γιαγιά σήμερα  στα 94 της χρόνια  με μεγάλη διαύγεια πνεύματος  και άριστη φυσική κατάσταση ),που στις 15  Οκτωβρίου  2013  μου έκανε την τιμή να συζητήσει μαζί μου για μερικές ώρες  και να θυμηθεί  πολλά  πράγματα. 
Σύμφωνα λοιπόν με την αφήγηση της έχουμε  μια  πιο πληρέστερη  ιστορική εικόνα.
Θυμάται  από τα παιδικά της χρόνια αλλά και από τα λεγόμενα της οικογενείας της καθώς και το συγγενικό της περιβάλλον τα εξής.
Το  85%  των κατοίκων που ήρθαν από την Βόρεια Θράκη ( Ανατολική Ρωμυλία) προέρχονται  από ένα μικρό χωριό , που λεγόταν ‘’Μικρό  Μπογιαλίκι ‘’. Το υπόλοιπο  15% ήταν από άλλο χωριό η χωριά, μη μπορώντας να μου πει με σιγουριά.
Σύμφωνα με την συνθήκη της ανταλλαγής των  πληθυσμών , η  μετάβαση των κατοίκων στην Ελλάδα  φαίνετε να γίνετε 1 χρόνο  αργότερα  από τους Ανατολικό-Θρακιώτες , με αρκετά  ήπιο τρόπο, αφού  η Βουλγαρία τους επέτρεψε να φύγουν  σχετικά  ήρεμα, τους αποζημίωσε  για την περιουσία που εγκατέλειψαν,  δίνοντας τους  σε κάθε μέλος μιας οικογένειας, από 10 ομολογίες, οι οποίες άξιζαν, (βέβαια δεν θυμάται ακριβώς την αξία τους).
Η κυρία Χρύσα  αναφέρει  ότι οι Χωριανοί  ήθελαν να έρθουν στην μητέρα πατρίδα , χάρηκαν  για αυτό, αν και ταλαιπωρήθηκαν. Όσον  αφορά το χωριό τους   ‘’Μικρό Μπογιαλίκι’’ ήταν  σχετικά  φτωχό  μέρος και  αρκετοί ασχολούνταν με την κτηνοτροφία , όπως και η οικογένεια της, και είχαν αρκετά πρόβατα (250-300).
Η μετάβαση  τους στην Μητέρα  Πατρίδα έγινε με τα βόδια και  κάρα ,  αλλά και με τα πόδια , όμως σε αντίθεση  με τους Ανατολικό-Θρακιώτες  αυτοί  μπόρεσαν να μεταφέρουν   πολλά  πράγματα από τα σπίτια τους αφού, μπορούσαν να φορτώσουν, σπόρους, και αγαθά  και  κάποιοι έφεραν και μερικά  ζώα και μικρά  κοπάδια.
Κατά την διάρκεια της μεταφοράς  δεν αντιμετώπισαν  πρόβλημα από  του Βουλγάρους , καθώς στην μεταφορά τους  εγγυήθηκε και η Ελληνική Κυβέρνηση, και έτσι μετά από μέρες έφτασαν στην σημερινή θέση του χωριού μας.
Ερχόμενοι εδώ  βρήκαν τους ηδη εγκατεστημένους  πριν 1 περίπου χρόνο , τους Ανατολικό-Θρακιώτες , Γκαγκαβούζηδες και Καρλικιώτες καθώς  και μερικούς τελευταίους  βουλγάρους που εγκατέλειπαν τα σπίτια τους για να επιστρέψουν στην Βουλγαρία.
Τότε  προσπάθησαν να βολευτούν στα άδεια  σπίτια που είχαν απομείνει, και όσοι δεν τα κατάφεραν , βοηθήθηκαν  από το χωριό, και αναστήλωσαν  η επισκεύασαν η ξανάχτισαν αυτά που δεν ήταν  κατοικήσιμα.
Στο επόμενο  διάστημα  έγινε η χορήγηση  χωραφιών (του κλήρου ) από τον τότε διορισμένο  πρόεδρο-επίτροπο  που τοποθετήθηκε μαζί με μια επιτροπή από το κράτος
Επίσης η Γιαγιά  Χρύσα Φράγκου θυμάται:
1. Οτι  όταν ήρθαν από την πατρίδα  ο πρώτος Παπάς του Χωριού ,  ήταν ο Παπά –Βασίλης  παππούς του Παπά –Πέτρου που ήταν και παπάς στο ‘’Μικρό Μπογιαλίκι’’.
2.Oτι ο   πρώτος  της δάσκαλος ήταν ο  Κύριος Παπαδόπουλος , καλός άνθρωπος που  τους έμαθε πολλά στο πρώτο Σχολείο στην σημερινή κοινότητα.
3. Ότι οι Γερμανοί  δεν πάτησαν το πόδι τους στο χωριό καθόλου, αλλά απλώς πέρασαν μερικές  φορές με τις μοτοσυκλέτες τους για την Μαρώνεια κατά την διάρκεια του 1940-41
4.Το πανηγύρι του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης  στις 21 Μαΐου  ήταν  το πιο σημαντικό  γεγονός στο χωριό,  για τα παλικάρια και τις κοπέλες ,αφού ντύνονταν  επίσημα και γλεντούσαν  με κέφι, έκαναν κουρμπάνι (προσφορά κτηνοτρόφων  με πρόβατα  και γίδια). Σε αυτό το πανηγύρι έπαιζε Γκάιντα  ο ‘’Γκαιτατζής’’  Πρεπάκης Αναστάσιος( παππούς του σημερινού Πρεπάκη Τάκη), που δυστυχώς  αργότερα σκοτώθηκε από τους αντάρτες,  στην ‘’λυπηρή  περίοδο ‘’ 1945-48 όπως επίσης και ο αδελφός του ο  Γιάντσιος και κάποιοι  άλλοι. Η κυρία  Χρύσα   αναφέρετε  με αρκετή  στενοχώρια  ,για το τελευταίο  γεγονός  , το οποίο  δεν θέλει να θυμάται, γιατί την στεναχωρεί και   στενοχώρησε   όλο το χωριό  και εύχεται  ποτέ εμείς οι νεότεροι  να μην ζήσουμε  τέτοιες  καταστάσεις  και αποφεύγει  διακριτικά  να αναφερθεί  σε λεπτομέρειες , πράγμα το οποίο  πρέπει να σεβαστούμε .

5. Επίσης  θυμάται ότι  το μοναστήρι των Αγίου  Κωνσταντίνου και Ελένης ήταν Βουλγαρικό  Ορθόδοξο   Μοναστήρι  αφιερωμένο  στον Άγιο Κωνσταντίνο , και  ότι ο σημερινός  Άγιος  Δημήτριος  ήταν  ένα πολύ μικρό εκκλησάκι, που αργότερα ο Παπά – Πέτρος το έκτισε στην σημερινή του μορφή.
6. Θυμάται και χαμογελά  όταν αναφέρετε στα ατελείωτα  νυχτέρια και στα νυχτέρια (μιντζί) όπου  έγνεθαν και τραγουδούσαν.
7. Όμως ως  άνθρωπος  δυναμικός  όπως είναι  για να κάνει την ατμόσφαιρα , πιο χαρούμενη, αρχίζει να θυμάται τα τραγούδια  που τραγουδούσαν  σαν κοπέλες, πως τα χόρευαν , και  αρχίζει  να τραγουδά .  Το ρεπερτόριο  της μεγάλο, δημοτικά, και  άλλα. 
‘Αλλωστε  ξέρει τόσα πολλά τραγούδια  που αν ο θεός την έχει καλά κάποια άλλη στιγμή  θα μας  τα τραγουδήσει  ώστε να τα καταγράψουμε. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τον χρονο της .

Επίσης θα ήθελα να πληροφορήσω τους φίλους   αναγνώστες αν έχουν μια διαφορετική  ιστορική πληροφόρηση  και επιθυμούν να την  αναρτήσουμε ώστε να γίνει πληρέστερη η ενημέρωση  θα είμαι στη διάθεση τους , αρκεί να αναφερθεί  ονομαστικά η πηγή πληροφόρησης ώστε να έχει και την ευθύνη των γραφομένων  στέλνοντας  τα   σε 
e-mailnikoska2008@hotmail.com   με μια μόνο προϋπόθεση. Να  μην θίξουμε κάποιον συμπολίτη η συμπολίτισσα μας ονομαστικά, και δημιουργήσουμε πρόβλημα .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου